الگوی تطبیق‌سازی میان مفاهیم اسلامی و نوکنفوسیوسی توسط علامه لیوجی/علیرضا دوران/محمد باقر قیومی /حمیدرضا طوسی/عزالدین رضانژاد

در قرن هفدهم و هجدهم میلادی، مسلمانان چین از سوی حاکمان مجبور به پذیرش زبان و فرهنگ چینی شده و به‎تدریج دستیابی مسلمانان به منابع اصیل اسلامی با مشکلات فزاینده‎ای روبه‎رو شد. یکی از مهم‎ترین دانشمندان این دوره، شخصیتی به نام «علامه لیوجی» است. او با تسلطی که بر هر دو فرهنگ اسلامی و نوکنفوسیوسی داشت، توانست اسلام را به‎گونه‌ای معرفی کند که هم از سوی حاکمان چینی مورد پذیرش قرار گیرد و هم مسلمانان قادر به فهم احکام اسلامی شوند. روش لیوجی را می‌توان، مدل «ترجمه‌ای ـ گفت‌وگویی» نامید. مدل ترجمه‌ای، بیشتر بر «سنّت و متن مقدس» تأکید کرده و بر تأثیرات فرهنگی متمرکز نیست. در مقابل، مدل گفت‌وگویی بر تعامل و ارتباط فرهنگی دوسویه بین پیروان دو دین و فرهنگ تأکید دارد. علامه لیوجی با این مدل، از یک‎سو به اسلام وفادار بود و از سوی دیگر توانست به غنی‎سازی فرهنگ اسلام و نوکنفوسیوسی کمک کند. اسلامی که لیوجی در صدد شناساندن آن بود، با ادیان چین که دین‌هایی فرهنگی هستند، سازگاری بیشتری دارد. این نوشتار با روش تحلیلی ـ توصیفی می‌کوشد با تحلیل مفاهیم تطبیق‌سازی‎شده توسط لیوجی، شیوه‌ تطبیق‎سازی وی را بشناساند.