الگوی تطبیق‌سازی میان مفاهیم اسلامی و نو کنفوسیوسی توسط علامه لیوجی/محمد باقر قیومی/حمیدرضا طوسی/عزالدین رضانژاد/علیرضا دوران

در قرن هفدهم  و هیجدهم میلادی مسلمانان چین از سوی حاکمان مجبور به پذیرش زبان و فرهنگ چینی شده و به تدریج دستیابی مسلمانان به منابع اصیل اسلامی بامشکلات فزاینده ای روبروشد. یکی از مهم ترین دانشمندان این دوره شخصیتی به نام « علامه لیوجی» است. او با تسلطی که  بر هر دو فرهنگ اسلامی و نوکنفوسیوسی داشت، توانست اسلام را به گونه‌ای معرفی کند که هم از سوی حاکمان چینی مورد پذیرش قرارگیرد و هم مسلمانان قادر به فهم احکام اسلامی شوند. روش لیوجی را می‌توان، مدل «ترجمه‌ای – گفتگویی » نامید. مدل ترجمه‌ای بیشتر بر «سنت و متن مقدس» تاکید کرده و بر تاثیرات فرهنگی متمرکز نیست. در مقابل ،مدل گفتگویی بر تعامل و ارتباط فرهنگی دو سویه بین  پیروان دو دین و فرهنگ تاکید دارد. علامه لیوجی با این مدل از یک سو به اسلام وفادار بود و از سوی دیگر  توانست  به غنی سازی فرهنگ اسلام و نو کنفوسیوسی کمک کند. اسلامی که  لیوجی در صدد شناساندن آن بود ،با ادیان چین که دین‌هایی فرهنگی هستند سازگاری بیشتری دارد . این نوشتاربا روش تحلیلی -توصیفی در صدد خواهدبود که که با تحلیل  مفاهیم تطبیق سازی شده توسط لیوجی، شیوه‌ی تطبیق سازی وی را بشناساند.